تعمد تو را میبوسمجا پای تردد تورا میبوسم

هر سال جدید میرسد درتقویمتاریخ تولد تورا میبوسم 

من با تمام سادگی و کم توقعی بی مهری از نگاه تو باور نداشتم

یا آسمان قلب تو از عشق دور شد یا من برای بال شدن پر نداشتم

من بر فراز قله شب ایستاده ام یک آسمان ترانه در احساس من گم است

با  این همه برای پریدن در این فضا جز عشق تو بهانه دیگر نداشتم

ناخود آگاه این سوال دلم را به لرزه انداخت که اگر کسی این سوال را از من کرده بود چه جوابی داشتم؟

راستش من از سفر هیچ نمیدانم هر وقت میگویند سفر بی اختیار یاد تو می افتم. حس میکنم بوی هجرت میآید و دوباره سفر فاصله هارا مهیا میکند تا باز به تقدیر آسمان جدایی بین ما تا آنجایی که نمیدانم کجاست خط دوری وترس از فراموشی را ادامه دهد............

سفر برای من تنها به معنی سرگردانی و گیج شدن در مسیر راه های مه آلود ابهام است........

ما عمریست که به اجبار در سفریم و خود هنوز نمیدانیم...

من این راز را زمانی فهمیدم که دیدم بین ما فاصله بسیار است و هیچ ستاره ای به نشانه ی رسیدنمان در آسمان پشت بام اتاق کوچکم سو سو نمیزند......

پس با تو در جایی قرار میگذارم تا هر وقت که سفرمان تمام شد شاید در آنجا همدیگر را پیدا کردیم...

قرارمان باشد هر کجای دنیا که صدای باران شدیدتر بود. آنجایی که هیچ کسی تا به حال نرفته و شاید هم رفته ولی هنوز نرسیده است. هرکجایی که موج دریا به نسیم تابستانی اجازه تولد میدهد. پیش تمام خاطرات بجای مانده از دوران کودکی. کنار تمام صخره های دور از ساحل فراموش شدگان ساحت عشق. درون تمام رویاها و آرزوهایی که مدتهاست تنهایمان گذاشته اند. جنب نخستین رد پایی که روی برف میماند. پیش خدا. آسمان هفتم. در همسایگی تمام فرشتگان. اوج دریافت های خالی از احساس های خاکی. هر کجا که مطمئن شویم تا برای همیشه برای هم خواهیم بود..........

                                                       بی صبرانه منتظرم زودتر بیا

من آن تهی شده از خود همان سپیدارم

نگو که قسمت ما اینچنین رقم خورده

از این حقیقت عریان عجیب بیزارم.....

 تو واسش دعا بکن بال ستاره نشکنه              

تو واسش دعا بکن که بپره از روی خاک

بره اونجا که بشه مثل ستاره های پاک

تو واسش دعا بکن قلب ستاره نشکنه

اینو باورت بشه ستاره هم مثل منه

مثل من ستاره هم عاشق پر گرفتنه

عاشق گذشتنو مرز شبو شکستنه

مثل من ستاره هم اسم شبو بلد شده

دستو بذار تو دستم که ستاره بد شده

کاش میشد ستاره هم مثل منو شما نبود

فکر اون ستاره های دور و بی وفا نبود

کاش میشد یه جا بریم که دوره از ستاره ها

اونجا که   فقط    نباشه    آرزو   قسمت ما

کاش میشد یه جا بریم که آدماش ساده باشن

واسه ی کمک به هم همیشه آماده باشن

کاش میشد یه جا بریم که عطر گل رها بشه

این سکوت لعنتی بشکنه پر صدا بشه

کاش میشد یه جا بریم خسته شده چشم ترم

چمدونو بستمو   منتظر   همسفرم

میروی تا همیشه ای خورشید در غروبی که اشک میریزم

بی تو حتی طلوع هم گاهی خنجر از پشت میزند مارا

وقت  آنست رنگ  اینجا  را     با غم   درد ها  بیامیزم

راستش من همیشه تنهایم  با  خودم با  تمام  رویا ها

یک شب از ذهن هم گذشت آری که خودم را به دار آویزم

ساده ام مثل مردم دیروز  خسته از زرق و برق امروزم

بی حضور نگاهت ای خورشید از سیاهی همیشه لبریزم

کاشکی شب همیشه اینجا بود تا به خوابی عمیق میرفتیم

با  کدامین  امید بی فردا  این  من  دلشکسته   برخیزم

من هنوز هم گاهی پشت پنجره میآیم درست مثل آن وقتها.نه دقیقامثل آنوقتها.

آنوقتها من بودم و پنجره و خیابانی که همیشه خود را نزدیک به تویی که حتی نامت را نمیدانست احساس میکرد. ولی حالا مدتهاست... که من هستم و پنجره و آسمانی که گاهی پر ستاره وگاهی خاموش و بی ستاره است.

 این قصه را برایت گفتم تا بپرسم. راستی میانه ات با ستاره ها چگونه است؟

آنها عمریست که در وسعت آسمان اسیر نگاه زمینیانند و گاهی چشمک یا سقوطشان برای جدایی یا رهایی دو عاشق قشنگترین بهانه میشود.

خوب میدانم که به ستاره های آسمان نمیشود خرده گرفت اما به شما.....

گیریم که آسمان و ستاره هایش توانایی دور نگه داشتن مارا داشته باشند اما تکلیف دلهایمان که به دست آسمان نیست.

حقیقتش من هم هنوز نمیدانم که ناچاریم یا دچار؟

ترجیح میدهم تنهایی باشد و انتظار و پنجره ای به سوی آسمانی خوش اقبال یا خیابانی که خیال کسی را که قرار است روزی بیاید در خویش محبوس کرده است.

باشد که همیشه از شما نیامدن و ازمن بی قراری.............

باید از آخر جاده آدمارو با خبر کرد

دسمو بگیر تو  اینشب دارم از نفس میافتم

بسمه تو این سیاهی هرچی از ستاره گفتم

باید از یکی گذر کرد منو تو خیلی زیادیم

منو تو تو این سیاهی مث توده ابر و بادیم

من میرم تا ته قصه نقشی از خودم بسازم

تا رسیدن به ستاره توی تاریکی بتازم

من میرم تا ته جاده اونور شهر سیاهی

این ترانه یادگارم روی این کاغذ کاهی

تورو میسپرم به فردا به طلوع قصه هامون

اونجا که فاصله ای نیست تا شب ستاره هامون

                      اونور جاده یه شهره...........

                             اونور جاده یه شهره................    

باید از اینجا بری مثل کبوترای من

مث قصه ها بشی فدای تو برای من

نمیخوام تو غصه هام بیایو هی در بزنی

نمیخوام توی قفس دوباره پرپر بزنی

نمیخوام لحظه ی آخر برسی که بی صدام

یا نفس نفس بشی پشت همه ترانه هام

آخه من چیزی ندارم که واسش زاری کنی

حتی فکرشم نکن نمیشه که کاری کنی

از من خسته چی مونده جز یه مشت آب و گل

خوب باید نگا کنی میخوای به کی ببندی دل؟

باید از اینجا بری نگو که عاشق منی

نگو که با دل من مثل یه روح و دو تنی

باید از اینجا بری مثل تموم آدما

منو از یاد ببری مثل همه مثل خدا.......